LIMBO

9 listopada, Warszawa, cyfraq

Otwarcie wystawy dziwki Barbie, jak to mówi ciocia Renia. Mimo, że z Makroconcertem romansuje chwilami, i to często na mało przyjemnych warunkach czasowych, to wybrałam się wesprzeć duchowo, psychicznie i fotograficznie. Lalki nawet nie takie złe, ale ilość bachorów przechodzi ludzki pojęcie.

9 listopada, Warszawa, cyfraq

Wypad jakiś taki, listopadowy. Zdaje się, że okaza do zdjęć była.

1 listopada, Warszawa, cyfraq

Nie byłam na tyle śmiała lub bezczelna, żeby rozkładać statyw.

5 listopada, Warszawa, cyfraq

Jesień idzie powoli, ale dziwna jesień. Raz ciepło, raz deszczowo. Trochę tak się czuje kwiecień, a przez okno wpadają biedronki, ku uciesze czarnego domownika. Na dzień dzisiejszy nie wychodzę poza zlecenia, wieczne cyrki z kasą, oby to się ustabilizowało. W końcu.

1 listopada, Warszawa, cyfraq

Ponownie zdjęcie z cmentarza. Jakoś dziwnie się czułam. Takie to warszawskie jakieś. Dzień wolny - specjalnie na pamięć, na zadumę, wspomnienia. Między grobami zaś więcej kamer, świateł i fotografów niż przewiduje ustawa. Wiem, że to niepowtarzalny moment, że tylko raz do roku, ale jakoś schować się można, dyskretniej, a nie przy grobie tak świeżym, że kwiaty jeszcze pachną rozstawiać aparat i jazda. Szczególnie w cenie są babcie zapalające znicze.
Jakiś listopadowy nastrój mam chyba. Dużo marudzę.

5 listopada, Warszawa, cyfraq

Podczas gdy cała Polska ma niewybredny i chamski ubaw z jednej politycznej marionetki w uszatce, jako przyzwoite koleżanki po pokojach, robimy sobie pazurki. Piłując, lakierując i robiąc inne starszne rzeczy myślę sobie o tym biednym chłopku roztropku, Kononowiczu niejakim i jakoś mi smutno. I nawet nie z niego, nawet nie z faszystów, którzy wystawili go na poczet własnej niesławy, tylko z tych wszystkich pseudodziennikarzy, którzy mają więcej słomy w butach niż rzeczony kandydat. NIgdy i nikomu nie powinno odmawiać się szacunku, tym bardziej, że “śmieszność” małego misia nie jest zamierzona. Prosty, ubogi, wierzy w to co mówi i wiadomo, że do Polityki, a nawet polityki nie pasuje. Ktoś go jednak zgłosił, ale ktoś się śmieje.
A zabawne jest może przez jakieś 5 minut.

5 listopada, Warszawa, cyfraq

Kocie ostatnio ucieka. Karmione Hillsem rozbestwiło się w samodzielności i niezależności. NIedługo - bo już podobno dzisiaj (odpukać) przyjechać mają następne kable dla mnie do spłacania, dla niej do gryzienia. Cały czas się zastanawiam czy dane mi będzie zobaczyć mój stolik w całości i czy do windy zmieszczą się 22 cale. Sądzę, że nie. Dominik rzekł jednak, że warte każdej złotówki. Oby cale też były. Altualnie na dziewiętnastym japończyku.

1 listopada, Warszawa, cyfraq

Fakt, była przerwa na Limbo. Nie dlatego, że była przerwa na spuście migawki - o nie. Teraz następuję powoli do przeglądania katalogów i dokonywania selekcji. Nownki później.
Obrazek powyżej - niśmiertelne miejsce i czas robienia zdjęć. Daleko byłam od domu i daleko od własnych grobów, więc poszłyśmy tam, gdzi enigdy nie byłam, a powinnam być. Na Powązki. I znicz za dziadka i za Powstańców - takie nawyki, pamięć, jak kto zwał.